ผ่านมา6ปี
 
บ้านCalendarช่วยเหลือค้นหารายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 30 พย-1ธค.56...................

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
Admin
Admin
avatar

จำนวนข้อความ : 3787
Join date : 01/06/2015

ตั้งหัวข้อเรื่อง: 30 พย-1ธค.56...................   Thu Dec 01, 2016 7:12 pm

รำลึก 30 พ.ย.-1 ธ.ค. 2556


วันนั้น เลิกงานเช้าก็กลับไปนอนตามปกติ กะว่าค่ำๆ จะออกไปร่วมกับ เพื่อน พี่ น้อง ลูกพ่อขุน ที่จัดเวทีคู่ขนานในราม แต่แล้ว พอซักประมาณเที่ยงหรือบ่ายโมงนี่แหละ ก็ต้องตื่นเพราะมีข่าวการปะทะกัน กระทบทระทั่งกัน ยั่วยุกันระหว่าง พวกเสื้อแดงที่มาจัดเวทีในสนามราชมังฯกับนักศึกษารามฯ ที่ตั้งเวทีอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ทำให้ต้องตัดสินใจรีบตื่นอาบน้ำแต่งตัวออกไปรวมกับเด็กรามทันที

พอออกไปถึง ก็เห็นรถเมล์ขนคนเสื้อแดงวิ่งผ่านมาหน้าราม(ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวิ่งผ่านด้วย ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีเหตุการณ์แน่นอน แถมพวกในรถก็ตะโกนด่าทอ ยั่วยุ ท้าทาย นักศึกษาอยู่โหวกเหวก เหมือนตั้งใจให้เกิดการกระทบกระทั่ง เพราะได้ข่าวว่ามาจากสมุทรปราการถ้าจะเข้าสนามราชมังฯก็เข้ามาจากทางแยกลำสาลีก็ได้ แต่นี่เลือกที่จะเข้ามาจากทางคลองตันเพื่อจงใจวิ่งผ่านหน้ารามใช่หรือไม่)


พอเหตุการณ์สงบลง ก็เลยพากันเรียกรวมให้พวกนักศึกษาเข้าไปอยู่ภายในรั้วมหาวิทยาลัยให้หมดเพื่อความปลอดภัย...แล้วก็รับสมัครการ์ดอาสา เพื่อคอยป้องกันดูแลกันเอง ซึ่งจากที่ดูๆแล้วคาดว่าน่าจะเป็นเด็กช่างจากละแวกหัวหมาก-บางกะปินั่นเอง (ขอชื่นชมความกล้าหาญ-เสียสละ-มีน้ำใจ ของน้องๆเด็กช่างไว้ ณ ที่นี้ด้วย)


แก้ไขล่าสุดโดย Admin เมื่อ Thu Dec 01, 2016 7:20 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://pixhouse.thai-forum.net
Admin
Admin
avatar

จำนวนข้อความ : 3787
Join date : 01/06/2015

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: 30 พย-1ธค.56...................   Thu Dec 01, 2016 7:14 pm

พอพลบค่ำ สิ่งที่หวาดระแวงเริ่มเกิดขึ้นและชัดเจนขึ้น เมื่อเหล่านักศึกษาผู้มีแค่สองมือเปล่าแต่หาญกล้าต่อกรกำกลุ่มอันธพาลทางการเมือง ที่มีทั้งกองกำลังจัดตั้งและอาวุธทั้งเบาทั้งหนักอยู่ในมือ เหตุการณืก็เริ่มรุนแรงขึ้น มีการปลุกระดมพูดยั่วยุ พูดจาบจ้วงสถาบัน จากพวกแกนนำบนเวที แล้วพวกมวลชนก็โห่ร้องเห็นดีเห็นงามไปด้วย ยิ่งทำให้เรารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เริ่มจาก การ์ดประตูหลังถูกลอบยิงด้วยอาวุธปืนไม่ทราบขนาด เสียงปืนดังเป็นระยะ สร้างความแตกตื่นโกหาหลทุกครั้ง ที่มีเสียงปืนดังขึ้นมา เสียงปืนยังคงดังเป็นระยะ พร้อมกับการก่อกวน กดดันจากกลุ่มอันธพาลการเมือง ที่จะบุกเข้ามาทำร้ายกลุ่มนักศึกษาที่ชุมนุมอย่างสงบอยู่ในรั้วสถานศึกษาของตัวเอง ช่วงนั้นเองเราได้เห็นถึงพลังความเป็น"ลูกพ่อขุน"ของทุก เพื่อน พี่ น้อง ที่ออกมารวมตัวกันเพื่อปกป้องมหาวิทยาลัยอันเป็นที่รักจากพวกอันธพาลการเมื่อง...


แต่แล้ว คืนนั้น...พวกมันก็ได้พรากเพื่อนเรา พี่เรา น้องเรา ไป...ทวีศักดิ์ โพธิ์แก้ว วีรชนรามคำแหง ก็ได้ถูกพวกอันธพาลการเมือง ปลิดชีพของเขาด้วยคมกระสุนปืน ที่พวกสัตว์ร้ายเหล่านั้นสาดใส่เหล่านักศึกษาผู้มีเพียงสองมือเปล่า ศพแรกผ่านไป ความเลวร้ายยิ่งทวีขึ้น เวลานาทีที่ค่อยๆคืบคลานผ่านไป ช่างยาวนานเสียนี่กระไร เสียงปืน เสียงโห่ร้อง เสียงร่ำไห้ ดังระงมไปทั่วมหาลัย พวกมันจัดหน่วยสัตว์นรกไล่ล่าเด็กรามในละแวกนั้นตลอดทั้งคืน ไม่เว้นว่าชายหรือหญิง คืนนั้น รามคำแหงถูกล้อม ถูกทำร้าย คล้ายกับเหตุการณ์ล้อมฆ่านักศึกษา ธรรมศาสตร์ เมื่อ เดือน ตุลา ปี2519...



เราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง แม้แต่ตำรวจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ก็ไม่มาเหลียวแล พวกเราต้องปกป้องดูแลกันเองด้วยมือเปล่า ต่อกรกับสัตว์นรกที่มีปืนอยู่ในมือ นักศึกษาคนแล้วคนเล่าที่บาดเจ็บจาการถูกลอบยิง ก็ยังจะส่งตัวออกไปรักษาไม่ได้ เพราะพวกสัตว์นรกมันตระเวณไล่ล่าอยู่รอบๆมหาวิทยาลัย คืนนั้น คิดไว้แล้วว่า ถ้าพวกสัตว์นรกนั่นมันบุกเข้ามาเราก็พร้อมจะแลกชีวิตกับพวกมัน แม้เราจะมีแค่เพียงสองมือเปล่าก็ตาม ทุกคน คิดเช่นนั้น!!!! คืนนั้น มันช่างโหดร้ายยาวนานเสียเหลือเกิน ความรู้สึกอัดอั้น โดดเดี่ยว เกาะกุมเต็มหัวใจ น้ำตาไหลทุกครั้งที่เสียงปืนดัง เพราะนั่นหมายถึง เพื่อนเรา พี่เรา น้องเรา ใครสักคน จะต้องถูกหามไปหน่วยพยาบาล ตอนนั้นรู้สึกโกรธทุกคน ที่ไม่มีใครมาช่วยเราเลย ขอความช่วยเหลือไปที่ไหนก็ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเลย ได้รับคำตอบว่าไม่สามารถเข้ามาในพื้นที่รามคำแหงได้ ขอให้เรารักษาฐานที่มั่นนี้ไว้รอให้เช้าจะส่งคนมาช่วย...เราทำได้เพียงปลอบประโลมปลุกใจซึ่งกันและกัน แม้ความหวังจะเลือนรางเต็มที...และแน่นอน เสียงปืนก็ยังคงดังเป็นระยะๆ พร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ บินวนส่องไฟใส่พวกเรา หลังจากนั้น ก็จะมีเสีงปืนดังหนักๆแน่นๆ ซึ่งมันจะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจาก สไนเปอร์...นี่คือ สิ่งที่พวกสัตว์นรกนั่นมันทำกับเรา...และที่น่าเคียดแค้นไปยิ่งกว่านั้นคือ พวกมันถูกนำโดย หัวหน้าฝูงที่เคยได้ชื่อว่า ลูกพ่อขุนเหมือนกัน !!!!


แก้ไขล่าสุดโดย Admin เมื่อ Thu Dec 01, 2016 7:18 pm, ทั้งหมด 2 ครั้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://pixhouse.thai-forum.net
Admin
Admin
avatar

จำนวนข้อความ : 3787
Join date : 01/06/2015

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: 30 พย-1ธค.56...................   Thu Dec 01, 2016 7:14 pm

คืนนั้น เราผ่านมาได้โดยที่ยังไม่ถูกหามออกไป ใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่...อนิจจา พอรุ่งสางยังไม่ทันสว่างดี การโจมอีกระลอกใหญ่ก็บังเกิดขึ้น เสียงปืนดังมาจากทุกทิศรอบมหาลัย เราทุกคนต่างรีบวิ่งหลบ หมอบเข้าที่กำบัง เราเฝ้าบอกตัวเองว่าเราผ่านคืนที่แสนโหดร้ายมาได้แล้ว เราต้องรอด แต่พอเช้ามาแค่นั้นแหละ มันมาชุดใหญ่เลย และครั้งนี้ มันมาพร้อม ระเบิด!!!! ใช่ ระเบิด ที่เค้าใช้กันในสงครามนั่นแหละ แต่นี่ ไอ้พวกสัตว์นรกนั่นมันเอามาใช้กับนักศึกษามือเปล่า กลางเมืองหลวง เพียงเพราะอุดมการณ์ทางการเมืองที่แตกต่างกัน....


เช้าตรู่วันที่ 1 ธ.ค.56 หลังจากระเบิดลูกแรกลง หลังจากการยิงโจมตี ทั้งๆที่พวกเรากำลังร้องเพลงชาติ เคารพธงชาติ...ความหวังที่จะได้ออกไป หรือจะมีใครมาช่วย มลายหายวับ นี่เราต้องต่อสู่กับพวกสัตว์นรกนี่ด้วยความโดดเดี่ยวอีกแล้วหรือ เพื่อนเรา โดนยิงร่วงคนแล้วคนเล่า โดนระเบิดไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ความตายอยู่ไกล้แค่เอื้อมมือ สุดท้ายเราจำต้องพา เพื่อน พี่ น้อง ลูกพ่อขุน หลบปืน หลบระเบิด ขึ้นไปอยู่ตามตึกต่างๆ ไม่งั้นเราก็จะกลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันเลือกยิงตามใจ...สิ่งที่เราทำได้คือรอ รอ รอ และรอ...1.รอพวกสัตว์นรกมันบุกเข้ามาเข่นฆ่า 2.รอคนกล้ามาช่วยพวกเรา เราทำได้แค่นั้นจริงๆ ความกลัว เริ่มจางหายกลายเป็นความชินชา จากเสียงปืนที่ดังตลอดคืน และตื่นมาเจออีกในตอนเช้า เราถูกล้อมไว้และถูกลอบทำร้ายมา1คืนกับอีก1วัน มันทำให้เราชินชาเสียแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว และก็ไม่มีใครรับรู้ว่าเกิดการล้อมฆ่านักศึก สื่อมวลชนไม่กล้ามาทำข่าว เราทำใจแล้วจริงๆ


เราทนอยู่กับสภาวะแบบนั้นมาได้จนตกบ่าย ถึงได้มี ทหาร เข้ามาช่วย ย้ำว่า ทหาร เท่านั้น เพราะตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้ ไม่มีตำรวจมาดูแราแม้แต่คนเดียว!!!!
เมื่อ ทหาร มา พวกสัตว์นรกติดอาวุธ ก็พากันสลายตัวสงสัยเพราะกลัวของจริง (เก่งแต่กับนักศึกษามือเปล่า)
เมื่อ ทหาร มา เรารู้ได้เลยว่าเรารอดตายแล้ว...
เหตุการณ์ในวันนั้น ทำให้เราได้รู้ว่า หัวจิตหัวใจของเหล่าลูกพ่อขุนมันน่ากราบ และเราก็มีสัญญาใจกันไว้ว่า เมื่อถึงเวลา พลังของลูกพ่อขุนจักสำแดงให้โลกได้ประจักษ์ สืบทอดกันต่อๆไป
ขอคาราวะ และสดุดี วีรชนรามคำแหง ทุกผู้ทุกนาม
"พ่อกู ขุนศรีฯ
แม่กู นางเสือง
ลูกหลาน เต็มเมือง
รามคำแหง"
รัฐศาสตร์ 32
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://pixhouse.thai-forum.net
 
30 พย-1ธค.56...................
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คอกหมู :: ห้องรับแขก :: ทัศนะ-
ไปที่: